divorzio polonia

W jakim kraju złożyć pozew o separację lub rozwód?

Przyczyny, które mogą stanowić podstawę do wystąpienia o rozwód lub separację, oraz konieczne formalności są określone w przepisach poszczególnych krajów UE. Przepisy te bardzo się między sobą różnią w zależności od kraju.

Jednak w sprawach dotyczących dwóch lub kilku krajów UE – np. jeśli oboje małżonkowie mieszkają w różnych krajach lub mają różne obywatelstwa – to przepisy UE pomagają określić, które sądy są właściwe i prawo którego kraju ma zastosowanie.

Gdzie możesz wnieść sprawę o rozwód lub separację?


Możesz wystąpić o rozwód lub separację razem z partnerem, składając wspólny wniosek, bądź sam złożyć wniosek.

Wniosek możesz złożyć w sądzie w kraju:

  • w którym mieszkasz zarówno Ty, jak i Twój współmałżonek

  • w którym ostatnio mieszkaliście razem – o ile jedno z Was nadal tam mieszka

  • w którym mieszka jedno z Was – o ile składacie wniosek razem

  • w którym mieszka współmałżonek

  • w którym mieszkasz Ty, jeśli:

    • mieszkasz tam co najmniej od 6 miesięcy, licząc do momentu złożenia wniosku, oraz

    • jesteś obywatelem tego kraju.


    Jeśli nie jesteś obywatelem tego kraju, możesz wystąpić w nim o rozwód lub separację tylko, jeśli mieszkałeś tam co najmniej przez rok, licząc do momentu złożenia wniosku.

  • którego zarówno Ty, jak i współmałżonek jesteście obywatelami.


Sądem właściwym do orzekania w Waszej sprawie jest pierwszy sąd, do którego wniesiono pozew i który spełnia powyższe warunki.

Sądem właściwym do przekształcenia separacji prawnej w rozwód (jeśli jest to zgodne z przepisami danego kraju) jest sąd w kraju UE, który wydał orzeczenie o separacji.

Sąd właściwy do orzekania w sprawie rozwodu może również rozstrzygnąć kwestie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, jeśli dziecko mieszka w tym samym kraju.

Przepisy którego kraju mają zastosowanie do Twojej sprawy o rozwód lub separację?


Czy Twoja sprawa dotyczy dwóch lub kilku krajów UE – np. gdy oboje małżonkowie mają różne obywatelstwa lub mieszkają w innym kraju UE niż ich kraj ojczysty?

Prawem, które ma zastosowanie do Twojego wniosku o rozwód, niekoniecznie musi być prawo kraju, w którym wniesiesz pozew.

Szesnaście krajów UE przyjęło wspólny zbiór przepisów pozwalających określić, którego kraju prawo powinno mieć zastosowanie w przypadku transgranicznych spraw rozwodowych. Kraje te to: Austria, Belgia, Bułgaria, Francja, Grecja, Hiszpania, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Węgry i Włochy.

W każdym z tych 16 krajów możesz uzgodnić ze współmałżonkiem, że w Waszej sprawie rozwodowej zostanie zastosowane prawo:

  • kraju, w którym mieszkasz zarówno Ty, jak i Twój współmałżonek

  • kraju, w którym ostatnio mieszkaliście razem – o ile jedno z Was nadal tam mieszka

  • kraju, którego jedno z Was jest obywatelem, lub

  • kraju, w którym składacie wniosek o rozwód.


Jeśli nie osiągniecie porozumienia ze współmałżonkiem, sądy w tych 16 krajach zastosują prawo:

  • kraju, w którym mieszkasz zarówno Ty, jak i Twój współmałżonek

  • jeśli nie mieszkacie w tym samym kraju – kraju, w którym ostatnio mieszkaliście razem, o ile nadal tam mieszkaliście razem rok przed skierowaniem sprawy do sądu

  • jeśli taka sytuacja nie miała miejsca – kraju, którego oboje jesteście obywatelami

  • jeśli macie różne obywatelstwa – kraju, w którym składacie wniosek o rozwód.


Jeśli wnosisz pozew o rozwód w innym kraju UE, zapytaj adwokata specjalizującego się w rozwodach, którego kraju przepisy będą mieć zastosowanie do Twojej sprawy i jakie będą tego skutki.

Uznawanie rozwodów i separacji za granicą


Rozwód albo separacja, które orzeczono w jednym kraju UE, są automatycznie uznawane w innych krajach UE – nie ma potrzeby dopełniania dodatkowych formalności.


Wyjątek: Dania

Przepisy UE dotyczące rozwodu i separacji – na przykład w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń – nie mają zastosowania do Danii.


Źródło: https://europa.eu

Materiał pochodzi z portalu Twoja Europa
rozwód z Włochem rozwód z Włoszką

Rozwód z Włochem lub z Włoszką

Zasadą wynikającą z przepisu art. 1103 § 1 polskiego kodeksu postępowania cywilnego jest, że jeżeli oboje małżonkowie są obywatelami polskimi oraz oboje mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w Polsce, to muszą się rozwieść przed sądem w Polsce. Sąd ten będzie też orzekał o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi małżonków.

Zgodnie natomiast z artykułem 1103 z indeksem 1 § 1 tego kodeksu, sprawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące małżeńskich stosunków majątkowych (np. o podział majątku byłych małżonków) będą rozstrzygane przez polskie sądy także wtedy, gdy:

1) oboje małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zwykłego pobytu w Polsce, jeżeli jedno z nich nadal ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Polsce, lub

2) małżonek będący powodem ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Polsce, lub

3) małżonek będący powodem jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu miesięcy bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Polsce, lub

4) oboje małżonkowie są obywatelami polskimi.

Małżonek, który mieszka za granicą nie musi przyjeżdżać do Polski na sprawę rozwodową. Rozprawa jednak i tak się odbędzie, bez względu na jego/jej niestawiennictwo. Trzeba jednak wysłać do sądu usprawiedliwienie swojej nieobecności.

Mieszkając za granicą warto ustanowić w Polsce radcę prawnego lub adwokata, który będzie dbał o nasze interesy i możliwie najdelikatniej zakończy sprawę, nie krzywdząc przy tym ani dzieci ani małżonków.

Opracowała:

Radca prawny Małgorzata Ciuksza

Czym jest konwencja haska dotycząca uprowadzenia dziecka?

Konwencja dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzona w Hadze dnia 25 października 1980 r. (Dz. U. z dnia 25 września 1995 r.) jest głównym instrumentem prawnym regulującym kwestię porwań rodzicielskich w przypadku uprowadzenia lub zatrzymania dziecka w innym państwie.

Celem Konwencji jest przeciwdziałanie negatywnym skutkom międzynarodowego uprowadzania lub zatrzymywania dzieci (preambuła, art. 1 lit. a). Postępowanie wszczęte na podstawie przepisów Konwencji ma doprowadzić do przywrócenia stanu faktycznego i prawnego, jaki istniał przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem dziecka.

Uprowadzenie lub zatrzymanie dziecka jest bezprawne w rozumieniu Konwencji jeżeli nastąpiło naruszenie prawa do opieki przyznanego przez ustawodawstwo (orzeczenie sądowe lub administracyjne albo ugodę mającą moc prawną) państwa, w którym dziecko miało miejsce stałego pobytu bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem oraz, jeżeli w chwili uprowadzenia lub zatrzymania prawo to było skutecznie wykonywane (art. 3).

Osoba zainteresowana może domagać się powrotu dziecka, które:
- nie ukończyło 16 lat (art. 4)
- i które zostało bezprawnie uprowadzone (lub zatrzymane) z jednego państwa, będącego stroną Konwencji do innego państwa, również będącego stroną Konwencji (art. 4 w zw. z art.35).

Wnioski o powrót dziecka sporządzone na podstawie przepisów Konwencji są rozpoznawane przez właściwe organy (sądy lub organy administracyjne) państwa do którego dziecko zostało uprowadzone lub w którym zostało zatrzymane (art. 12 ust. 1).

autorka: Małgorzata Ciuksza

Źródło: https://bip.ms.gov.pl/pl/ministerstwo/wspolpraca-miedzynarodowa/konwencja-haska-dot-uprowadzenia-dziecka/